Make your own free website on Tripod.com
Reisverslag Mei 1998 - Backpacker site Sander Down Under 1998
Mei
Zaterdag twee mei ben ik samen met Phil & Lisa en twee vrienden van ze naar de Footie geweest. Het was een wedstrijd in het MCG (Melbourne Cricket Ground) tussen Collingwood en Carlton. Lisa is een fanatiek aanhanger van Collingwood en Phil van Carlton. En ik? Ik probeerde me maar een beetje neutraal op te stellen. In het stadion zaten 69,963 toeschouwers. (Capaciteit 98,000 !!!) Phil vertelde me hoe het spelletje in elkaar zat en ik moet zeggen het is redelijk eenvoudig. Helaas was ik mijn fototoestel vergeten mee te nemen. Dat krijg je he, als je al een tijdje in dezelfde stad zit. Ik vond het een leuke happening, hele families komen, compleet met kinderen vanaf een jaar of 4, om hun team aan te moedigen. Alleen het ventje dat naast me zat, menneke van 10, stak niet onder stoelen of banken dat hij Collingwood supporter was. Allemachtig! Hij kreeg zeker de indruk dat ik Carlton supporter was, omdat ik niet uit mijn dak ging als Collingwood scoorde. (Dat ik even "enthousiast" was als Carlton scoorde ontging hem denk ik) Ik had dat wurmpje bijna twee turven kleiner gemaakt toen die gelijk na de wedstrijd het Collingwood lied in m'n oor stond te tetteren! (Ik wil geloof ik nooit kinderen, geen 10 jaar oude Collingwood supporters in ieder geval.....)
Op zondag zijn Jerry en ik naar Hanging Rock bij Woodend gereden. Mooie omgeving. Beetje mysterieus zelfs. De steen bevindt zich in een soort rotsformatie die een beetje verdwaald lijkt te zijn in het landschap. Als je naar Hanging Rock gaat moet je daar gewoon even picnic-en. Hanging Rock is voornamelijk bekend vanwege het boek Picnic at Hanging Rock. Van de Hanging Rock zelf had ik meer verwacht, wat weet ik eigenlijk niet. Maar het was zeker de moeite waard.
Ik had 29 april op een advertentie gereageerd waarin om een HTML programmeur gevraagd werd. Samen met nog 3 anderen ben ik op gesprek geweest. Helaas had een andere kandidaat iets meer ervaring dan 1 homepage..... Het uitzendbureau had nog wel een ander baantje voor me, bij Optus, rekeningen in enveloppen doen. Ik vond het prima, beter wat dan niets. Het werd een driedaagse ervaring die ik niet zomaar zal vergeten. Dag 1: 5290 stempels met de tekst "DO NOT PAY - This charge less 20% has been debited to your cost centre" op telefoonrekeningen zetten voor een paar grootverbruikers. Vervolgens beginnen met het sorteren op divisie en departement van de bewuste bedrijven. Dag 2: Sorteren.....sorteren en nog eens sorteren...... Dag 3: Alsjeblieft Sander hier heb je een stapel etiketten en enveloppen. Deze klant wil de rekening van elke afzonderlijke mobiele telefoon in een aparte envelop. Gelukkig waren de etiketten gesorteerd, alleen niet in de volgorde waarop ik gehoopt had. Aan het einde van de dag zag ik alleen nog maar nummertjes voorbij komen....... Maar de waardering was enorm. Danny zei nog: "Dat heb je snel gedaan. Normaal doen we daar 4 dagen over! We hebben dit werk elke maand en als je d'r volgende maand nog bent, dan willen we jou voor dit werk." En ik dacht nog: "Ik denk niet dat ik beschikbaar ben" en zei: "Ooh. Thanks Danny!........." (Het toeval wil weer dat op het moment dat ik dit schrijf (9/6) ik een meeltje van het uitzendbureau kreeg. Of ik zo snel mogelijk contact met ze wil opnemen. Well. Sorry, but I'm busy washing my shoe laces........
Maandag 11 mei ben ik met Jerry naar de Hollandse Winkel geweest. Als je de meest chagrijnige ongeÔnteresseerde man van het zuidelijk halfrond wilt zien, moet je deze Hollander zeker een bezoekje brengen. (Adres: 641 Burwoord Highway, Vermonth South, Victoria 3133) Als je je trouwens wel eens afvraagt wat er in Nederland met de artikelen gebeurt die over de datum zijn, dan is hier het antwoord: Die verkopen ze in de Hollandse Winkel in AustraliŽ. En de prijs? Guldens worden 1 op 1 geconverteerd naar dollars, da's lekker makkelijk rekenen voor de eigenaar van de winkel..... (Nu de dollar zo laag staat, met de crisis in IndonesiŽ, gaat 'ie denk ik een "winstmarge" invoeren.) Ondanks alles toch maar drop, stroop, appelmoes, hagelslag, chocolade vlokken, lasagne saus, speculaas, gevuld speculaas, oud hollandsche c.q. OUDE hollandse koffiewafels en kano's ingeslagen.
Aangezien een auto eigenlijk onmisbaar is als je echt wat van OZ wilt zien, had ik besloten me op dat gebied eens wat te oriŽnteren. Maandagmiddag 11 Mei ben ik naar een Toyota dealer gegaan die een LandCruiser had staan. De wagen zag er op het eerste gezicht redelijk uit, het interieur was redelijk smerig, maar na een grondige schoonmaak zou deze 4WD zeker voldoen. Ik was enthousiast! De verkoper natuurlijk ook, dus ik zei dat ik van de week nog wel een keertje terug zou komen voor een proefritje. Dat werd vrijdag. Zelfverzekerd stond de verkoper te verkondigen dat ik in deze auto makkelijk heel OZ kon rond rijden....... (Tuurlijk vriend. Mij zie je vast nooit meer he?) Terwijl de ene verkoper vertelde dat ze'm gisteren nog even gestart hadden koppelde de andere verkoper voor de zekerheid nog maar een tweede accu aan. Pruttel pruttel......pruttel pruttel.....niets. Een auto met draaiende motor (de verkoper stond lekker te gassen om het vermogen voldoende te laten zijn om de LandCruiser gestart te krijgen. Uiteindelijk lukte het dan, maar ik dacht ook bij mezelf die hoeft maar een keer af te slaan. Een van die gladjakkers vroeg zelfs al om een deposit als ik hem lekker vond rijden.
Een van de verkopers klom achterin en wees me de weg voor het proefritje. De eerste keer dat ik remde voelde ik dat de auto enorm naar links trok. En het was ook alles of niets met de remmen. Zachtjes remmen bleek er niet in te zitten, zodat de verkoper gelijk in m'n nek zat. (Jaja, autogordels zijn er niets voor niets hŤ kereltje.....) Het had die ochtend geregend. Tijdens de proefrit zie je dan ineens dat de snelheidsmeter niet werkt, en zo waren er nog wel meer zaken. Maargoed, plotseling zei de verkoper: "Hier linksaf." "Bedoel je deze al?", vroeg ik, terwijl ik voorzichtig vaart probeerde te minderen, maar het duurde even voordat de remmen reageerde. Toen ze eindelijk reageerden moest ik ook wel flink remmen om de bocht nog te kunnen maken. Maar dat kon nog wel schatte ik in. Zoals ik al zei, had het die ochtend geregend, en terwijl ik de bocht instuurde raakte ik in slip en zag ik het verkeersbord op me af komen. Niet andersom dus hŤ (Verkeersborden hebben geen oogjes) Ik voelde de verkoper enorm in de stress schieten. Maar ik bleef wonderbaarlijk rustig. Ik dacht denk ik meer aan m'n jeugdjaren van lekker slippen met je fietsje..... Of ik ben een beetje traag van begrip. Hoe dan ook, ik reageerde gelukkig snel genoeg en zwengelde op het juiste moment aan het stuur om het bord te ontwijken. De verkoper zei: "Joh, als je zo rijdt, dan rijd ik hem wel terug." Ik vond het wel prima. Ik had wel een aardige indruk van deze "garantie tot aan de voordeur" auto.
Zondag 17 mei ben ik uitgenodigd door Jerry om samen met twee studievrienden te Yum Cha-en. (Chinese lunch) En zo zat ik met Jerry, Dickson, een reumatoloog en Gay, een vrouwelijke dokter uit Ballarat, aan de Yum Cha in China Town in Little Bourke Street. Formidabel!
In de Melbourne Trading Post vond ik een Holden Jackaroo 4WD, LWB met airco en CD speler. Die is het uitendelijk geworden, na aardig wat kilometers van dealers afrijden.
Even tussendoor, d'r stond van de week een artikeltje in The Age over een achtervolging van vliegtuigen in de lucht. Het ging om twee concurrenten in de scenic flight business. Guess what? Een d'r van was van Barwon Heads Airport waar ik in maart een vlucht gemaakt had.......
Op 31 mei ben ik samen met Megan de honden uit gaan laten. Ik ging met Max het huis van Megan binnen om Megan op te halen. Toen ze ook zover was, lichtte Max z'n poot op de hoek van de gang..... Ehhh sorry.......
Films deze maand: The man with the iron mask en The Wedding Singer.
Terug naar boven