Make your own free website on Tripod.com
Maart
Op maandag 2 maart was Melbourne al aardig in de stemming voor de Grand Prix die 5-8 maart verreden zou worden. Voor het postkantoor stond de oude (1997) Ferrari van Michael Shumacher MET een paar lang niet slecht uitziende dames van het Melbourne promotie team. Ik dacht leuk, even een foto, maar toen Remco en ik terugkwamen zagen we nog net de vrachtwagen met de bolide d'r op wegrijden. Helaas. Gelukkig stonden ze er de volgende dag weer en de foto is niet slecht. (De wagen staat er goed op, toch?)
Deze maand zijn Remco en ik nog naar Werribee geweest om te werken. Op het station liep een pitbull los rond. Toen die een beetje bij ons stond te snuffelen, aaide een voorbijkomend meisje "onze" hond en zei:"Wie zegt dat dit geen lieve honden zijn!?" "Eh, dit is onze hond niet hoor!" "Oo!" En weg was ze. De hond niet, die heeft ons de rest van de dag gevolgd. Ik heb hem maar Brian genoemd, naar de manager van Kobra. Aan het einde van de dag had ik de eigenaar van Brian nog niet gevonden. Gelukkig kon ik hem achterlaten bij een vrouwtje wat wel vaker honden van de straat in huis nam. So much for Brian.
Deze maand heb ik van een van de vele japanners (Yuka) nog wat Japans geleerd. D'r blijft maar weinig van hangen maar Konni-joewa betekend zoiets als hallo en : saaienaara, de mazzel! Veel heb je ook niet met een Japanner uit te wisselen, want de meesten spreken heel slecht Engels. Yuka en Aya hadden Engels gestudeerd en waren nu hier om hun Engels te verbeteren. Dat was wel nodig ook, maar het wel leuk met ze te praten. 't Lijkt net of je zelf een local bent als je met ze praat.
Deze maand was er een enorm groot festival in Melbourne: Moomba. Dit is een grote kermis waar 's avonds waterski shows, films op een doek van water en vuurwerk shows vertoond werden. Er was zelfs een tent waar je poffertjes en kroketten kon kopen. De poffertjes waren OK, maar die kroketten, nou, volgens mij waren ze na 35 jaar OZ een beetje vergeten hoe die moeten smaken. Een hoop mensen (Nederlanders) uit het Exford Hotel werkten op Moomba, zodat ik wat makkelijker toegang verkreeg tot bepaalde attrakties en schiettenten enzo. Boris, die ook bij ons op de kamer lag, is, terwijl hij aan het werk was, nog ENORM uit zijn broek gescheurd. Hij moest zijn geldbuidel, die je normaal van voren hebt zitten, van achter dragen omdat het anders onwerkbaar was......
Remco en ik hadden voor de GP van 8 maart tickets gekocht. We hadden om 9:00 afgesproken met andere jongens waarvan er 1 een vriend van Remco was. Pim (?) Zwaans. De broer van Jasper waarmee ik in de klas had gezeten op de HTS! Small world. Wij hadden het geluk (aangewend) dat we op enorm goede plaatsen zaten. In een bocht, op een heuvel MET een levensgroot TV scherm. De mensen die al vanf 7:00 uur zaten te wachten hadden het er wat moeilijker mee, maargoed. De Grand Prix is echt de moeite waard, ook als je geen GP fan bent, als je maar goed zit. Uitslag: 1.Hakinen 2.Couldhart 3.Frentzen 4.Irvine 5.Villeneuf en 6.Herbert. Hakinen reed de hele tijd op kop, totdat hij de pitts in ging. Couldhart nam het tot aan het einde over, maar een gentlemens agreement zorgde ervoor dat Hakinen won. En wij eerst nog denken dat het een spannend einde was..........
Donderdag 12 maart (gefeliciteerd mam) zijn Simone en ik naar het Crown Casino geweest. En wat een geluk ik vond daar zomaar een fiche van $25!!! Die hebben we ingeruild voor $2 fiches en een van $5 en we hebben gelijk ons geluk maar beproefd. Helaas komt na donderdag de 12e.......VRIJDAG de 13e. En die was waarschijnlijk net begonnen. Binnen no time BLUT. Maarja 't was wel erg leuk.
Op zondag 15 maart zat ik weer eens te mailen in de Myer, een soort Bijenkorf zeg maar. Opeens werd ik aangesproken door een Nederlander die hier, zo te horen, al een tijdje woonde. Na een praatje pot over wat ik hier deed en hoe hij hier terecht kwam, gingen hij en Jerry naar hun traditionele Yum Cha. Thomas had wel zijn nummer en e-mail adres gegeven en zou kijken of hij een baantje kon versieren. Ik moest mijn CV maar even naar hem mailen. Ik naar het hostel om mijn CV te halen, en daar hing een briefje op de deur met de boodschap dat Simone niet op tijd terug zou zijn voor de rondleiding in de Melbourne Goal (Oude gevangenis van Melbourne). Ik dacht: "MIsschien hebben Thomas en Jerry zin om te gaan", dus ik belde ze gelijk op. Ze zouden die avond naar de film gaan met een paar vrienden en nodigden mij uit. We hebben eerst nog wat gegeten in Retro in Brunswick Street en zijn daarna naar "Wag the dog" gegaan. Goeie film. Diezelfde week (20/3) bood Jerry me een kamer aan in het huis in Preston waar zijn ouders vroeger woonden. Nu woont zijn broer Nick en de hond Max, een Blue Heeler, en af en toe zijn zus Leah daar. Zijn andere broer, Phillip, een frontdesk man bij het Sheraton Vista Hotel, en zijn vriendin Lisa woonden naast het ouderlijk huis met hun zoontje Joseph. Al snel werd ik uitgenodigd om in het weekend naar het beachhouse in McCrae te gaan. Absoluut geen slecht uitzicht over Port Phillip Bay .
Dinsdag 17 maart zijn Remco, Irene en ik naar de Melbourne Goal gegaan. Achteraf was ik blij dat Simone en ik de nachttour niet gedaan hadden, want volgens mij was dat een beetje tegengevallen. De gevangenis was vrij snel bekeken. Beroemde laatste woorden van Ned Kelly, grootste bushranger van OZ: "Such is life."
Portsea ligt op het puntje van het Mornington Peninsula, het is een enorm dure buurt, het landgoed van de eigenaren is zo groot dat je de huizen soms niet eens ziet staan. Op 27/3 ben ik met Jerry naar Souvreign Hill in het goudzoekersstadje Ballarat gegaan. Een stadje waar alles nog in de oude stijl te bewonderen is. De mensen lopen er nog in de kleding uit de 19e eeuw (1850s) en de machines werken nog op stoom. Heel leuk. Daarna nog gestopt bij de Hepburn Spa's. Hier zijn 4 verschillende bronnen: hoog magnesium, hoog koper, hoog zwavel en een hoog sodium gehalte. Ze waren allemaal zo te drinken. Ik heb alleen magnesium en sodium geprobeerd, de andere twee zagen/roken niet echt aanlokkelijk. Op de terugweg stuitten we nog op een echte Hollandse molen, vlak bij Melbourne.
Op maandag 30 maart hebben Jerry en ik de ferry van Sorrento naar Queens Cliff genomen, om van daaruit een bezoek te brengen aan Bell's Beach (Film: Point Break). Op de weg daar naartoe zag ik een bordje: "Scenic Flights $15", ik denk da's niet duur en lijkt me hartstikke leuk. Dus wij terug naar de air-strip. "Hé, op het bord dat ik nu zag was het ineens $20. Nouja, dat is ook niet duur." Bleek dat de goedkope vlucht een rondje boven het vliegveld was. Ze hadden echter ook vluchten naar The 12 Apostles en London Bridge. Wel een stuk duurder, maargoed, je doet het niet elke dag. Het was een vlucht van 2 uur. Ik heb The Great Ocean Road, Bell's Beach, The 12 Apostles en London Bridge nu vanuit de lucht gezien. Na een uur hadden we alles gezien en vlogen we terug naar de air-strip. Ik zat naast de piloot en ik MOEST het gewoon even vragen...... "Ik durf het bijna niet te vragen, maar eh, mag ik even?" (Laat ik nou geen verstand van verzekeringen hebben.) Al met al heb ik dus een dik half uur in een Cessna gevlogen. Héél erg leuk. Vooral de loopings en kurketrekkers. (Geintje).
Films deze maand: Wag the dog, Primary Colors, Jackie Brown en Good Will Hunting.
Terug naar boven