Make your own free website on Tripod.com
Juni
Dinsdag 2 juni ben ik met Simone naar de film geweest in Carlton (Suburb van Melbourne) Ik was maar met de auto gegaan, want het openbaar vervoer ligt hier stil na 12 uur. Het was vrij moeilijk, zo niet onmogelijk, om de auto te parkeren, maar gelukkig was er een parkeergarage onder de Safeway. Was wel vrij prijzig, maarja, ik had even geen andere keus. Ik was er om 11 over 7, en tot 10 uur zou het $2 per uur, of gedeelte daarvan, zijn en na 10-en een flatrate van $2. Op de gevel stond 24 hour parking, dus ik dacht dat ik voor $8 gebeiteld zat. Toen ik om kwart over een bij de parkeergarage terug kwam, was er een ketting voor de ingang gespannen. Ik had de "kleine" lettertjes in de haast weer niet gelezen. Je kan je auto er 24 uur per dag laten staan, maar de parkeergarage sluit om 12 uur.....
Op weg naar de auto stuitte ik op een hek SHIT!!! (Kijk, een kettinkje is nog wel te vernaggelen met een beetje goede/kwade wil, maar een hek......) Ik begon alweer te rekenen: taxi naar huis.... $8 plus wat ik ze morgen schuldig zou zijn.....openbaar vervoer terug naar de parkeergarage........ Duur avondje.......Gelukkig waren er nog mensen in de Safeway. Security heeft de parkeergaragesecurity gebeld. Die kerel was er gelukkig nog. Hij heeft me $3 gerekend. Hij was niet zo slim volgens mij, dus ik ook maar even niet. Achteraf maar goed dat ik te laat was....
Op zaterdag 6 juni was ik om 8:00 's ochtends in de Safeway in Preston om wat inkopen te doen. Ik was nog geen minuut in de supermarkt, of AL het licht viel uit. Geinig op zich. Ik dacht dat fixen ze wel in een minuutje of wat, en ik ging vrolijk verder met het bijelkaar zoeken van m'n boodschappen. Aangezien ik de supermarkt al aardig kende was dat nauwelijks een probleem. Je mist misschien een aanbieding, maar vooruit. Alleen het zoeken van de juiste smaak Chupa Chups (lollies) was een probleempje, maar ook dat lukte uiteindelijk. Toen ik net klaar was kwam iemand van het winkelpersoneel naar me toe om te vragen of ik de zaak wilde verlaten. De kassa's werkte niet en het probleem kon nog wel even duren. Dus ik vroeg: "Hoe zit het met het noodaggregaat?" Ja, dat hadden ze wel, maar het was niet aangesprongen. Ik had die ochtend nog niet ontbeten en ik had nu net m'n hapje bijelkaar. Ik had geen zin om weer naar een andere supermarkt te gaan. Dus ik zei: "Ik wil er wel even naar kijken, ik ben werktuigbouwer." (Ze beginnen dan gelijk in de winkel rond te bazuinen dat je verstand van aggregaten hebt. Hoho, dat zei ik niet! Ik zei ik wil er wel even naar kijken!)
Affijn, ik wil niet in oninteressante ingewikkelde technische verhalen vervallen (Op de startknop drukken en een schakelaar omzetten van hoofdstroom naar noodstroom), maar dat heb ik dus even gefikst voor ze. Als dank kreeg ik een doos bonbons. Dat was weer makkelijk verdiend. (De reden dat de boel uitviel, was dat een vuilniswagen een elektriciteitspaal om had gelegd....... Dat schijnt wel vaker te gebeuren.)
Op zondag 7 juni heb ik nog 4 uurtjes op Tullamarine Airport gewerkt, medical centre. Als medical receptionist. Pretty simple. Er waren niet zo heel veel patiënten, dus Jerry heeft me nog wat EHBO vaardigheden bijgebracht voor als ik straks ergens midden in the dessert zit ofzo.
Aangezien het alweer 3 maanden geleden was dat ik voor Kobra gewerkt had, was het tijd om de $150 bond money op te halen. Bij het kantoor aangekomen bleek dat Kobra daar niet meer gevestigd was. "Gelukkig" waren er nog wel bekende gezichten en zo werd ik verwezen naar Albert Street. Het gevoel dat ik die $150 gedag kon zeggen werd hierdoor aardig aangewakkerd. Daar aangekomen bleek niemand me verder te kunnen helpen, de mensen die over dat geld gingen waren er niet. Met een of ander vaag verhaal over rechtzaken en de mededeling dat ik wel op Bryan, de manager die zo eens per week op kantoor kwam, kon wachten werd ik afgescheept. That's a backpacker's life I guess.....
In Melbourne de auto voor de 150.000 km beurt gebracht. Bij de Holden dealer viel de computer plotseling uit. Weer een powerfailure. Op weg naar "huis" was ik voor de aardigheid nog even bij Safeway gaan kijken. Dit keer hadden ze generator al aangezwengeld.
Donderdag de 25e ben ik met Simone naar het enige Balinese restaurant in Melbourne gegaan. Lekker gegeten. Daarna hebben we Amarja opgepikt en zijn we naar een uitvoering gegaan van een huisgenoot van Simone en Amarja. 't Was een beetje vaag allemaal, misschien dat ik (of wij alledrie) daar nog niet helemaal klaar voor waren.
Vervolgens zijn we in de stad nog wat gaan drinken en hebben we nog wat foto's gemaakt. Een karakteristiek plaatje is Flinders St. station bij nacht. Ook de drie mannetjes op de hoek van Swanston en Bourke St. moesten op de gevoelige plaat vastgelegd worden. Mensen steken regelmatig peuken in de monden van de kereltjes, zo ook nu weer.
Op vrijdag de 26e ben ik Greta (van het Sheraton Vista Hotel) op wezen zoeken. Zij stond al helemaal klaar om het uitgaanscentrum van Melbourne, waar ze midden in woont, op stelten te gaan zetten, maar omdat ik de volgende ochtend al zou vertrekken, zat dat er deze keer niet in.
Zaterdag de 27e was het dan eindelijk zover. Nog even snel naar Mitchell's disposals gegaan om een benzine brander te kopen. Ze hadden er nog maar één, het showmodel, inpakken maar. Mazzel! Megan opgehaald en op weg waren we. Langs de Great Ocean Road zijn we o.a. bij Mait's Rest Rainforest Walk gestopt. Aangezien we allebei al trek hadden was het tijd om de brander uit te proberen. Handleiding half gelezen, want handleidingen zijn er m.i. om te lezen als het beoogde doel niet binnen de door mij gestelde tijd wordt bereikt, maar aangezien ze bij deze brander de nadruk legden op "Lezen VOOR gebruik" had ik 'em dus half gelezen. Toen ik de primer aan wilde steken was de vlam ietsje groter dan we verwachtte...... Enne, een benzine vlam trap je niet zomaar uit.....dus. Otway National Park met zijn kostbare regenwoud (duurt jaren voordat het herstelt) hebben we net niet platgebrand. Toen we stonden te wachten tot de vlammen gedoofd waren, was de spanning te snijden natuurlijk hè, ik bedoel op dat soort momenten komen de rangers altijd. Nouja, bijna altijd. Nu gelukkig niet. De eerste nacht hebben we hier in de auto doorgebracht om de kosten te drukken.
De volgende dag zijn we de eerste de beste dirt road ingeslagen om wat meer te zien dan de standaard dingen. 'n Hoop bos, 'n hele hoop.
Films: The Big Lebowski
Video's: Chasing Amy, The truth about cats and dogs en Broken arrow
Terug naar boven