Make your own free website on Tripod.com
Januari
Maandag 19 januari 1998, de dag van mijn vertrek, ben ik naar Schiphol gebracht door twee mensen die me waarschijnlijk liever zagen gaan dan komen. (Jaco en Mark, toch bedankt!) Op Schiphol werden we door iemand van Activity International (Groningen) opgewacht en werden de tickets overhandigd. Bij het inchecken op dacht de grondstewardess dat ik met mijn enkele reis Down Under weleens problemen kon krijgen met het binnen komen van Australië. Zij zou het wel even voor me uitzoeken......5 minuten......10 minuten.......20 minuten......40 minuten later was ze eruit. 't Is goed hoor! Door deze vertraging hoorden we bij de late incheckers die het geluk hadden business-class naar Hong Kong, onze tussenstop, te mogen vliegen, omdat economy-class overbooked was! Een goed begin van de reis dacht ik zo. Helaas had ons poppetje op Schiphol ons al ingecheckt voor de etappe Hong Kong-Sydney.
Maargoed, business-class......... champagne zodra we het vliegtuig binnenstapten, een zwikkie toastjes, drank naar keuze (volgens mij onbeperkt), een tig gangen diner, een teeveetje in je stoel (hierop kon je gedurende de vlucht de vliegsnelheid, hoogte, lokatie op de aardbol e.d. volgen, bovendien werden er ook een aantal vrij recente films vertoond) en midden in de nacht kwamen ze ook nog eens met ijs en broodjes!!!.....Paradise...Value for money!!!
In Hong Kong stond een zakenrelatie van Laurens zijn vader op ons (Laurens, Harry, Renée en ik) te wachten. Met twee taxi's werden we naar het Empire Hotel gereden. Vervolgens Hong Kong maar een beetje verkend, naar het hoogste gebouw geweest (zicht van 200 meter, wauw!) en de locale McDonalds getest (zelfde "kwaliteit"). Op een pleintje midden in de stad werd druk gebasketbald en ook wij mochten nog een balletje ballen. (Jaja, activity internationaal hoor!) Terug op de hotelkamer hebben we een douche genomen en nog een uiltje geknapt. Dat heb je wel nodig met zo'n vlucht. Na een overheerlijke pizza waarop we 's avonds getrakteerd werden door "the Hong Kong connection" hebben we een taxi naar het vliegveld genomen. Het laatste stuk van de vlucht werd in mindere luxe afgelegd, maarja, we mochten niet klagen.
In Sydney stond de groep er een beetje bij zo van: "Zo. Dus dit is het dan. Australië." Warren en Jamie van Glebe Village Backpackers (E-mail: bacpac@iaccess.com.au) stonden ons op te wachten en voorzover het "in the mood" raken niet vanzelf ging, zorgden zij daar wel voor. In het hostel aangekomen was het inchecken, de direkte omgeving verkennen en bijkomen voor de meesten. Het gedeelte van de groep dat over Bangkok vloog kwam de volgende ochtend aan. Wat later op de dag werd ons wat over Down Under verteld, verhaaltjes over haaien, salties en freshies (crocs), slangen, spinnen en wat minder sensationele onderwerpen als: Waar haal ik mijn Tax File Number, e-mail mogelijkheden, internationale telefoonkaarten met voice-mail, VIP backpackers, de werking van het openbaar vervoer in Sydney en het openen van een bankrekening bij de Commonwealth Bank. Dit was al voor ons geregeld en het was dan ook alleen maar een kwestie van het ophalen van de PIN pas.
De paar dagen voordat ik naar Echo Hills Station vertrok heb ik wat van Sydney gezien, maar ik had te weinig tijd om alle interessante (touristische) bezienswaardigheden te bekijken en te bezoeken. (Opera house, Harbour Bridge) Het was meer het aanvragen van een Tax File Number (Australian Tax Office (ATO) - Centerpoint Tower - Level 5), het ophalen van de bankpas en het ontwikkelen van de eerste foto's. Helaas, vette pech, mijn rolletje was samen met dat van Harry vast komen te zitten in de ontwikkelmachine. Negatieven total loss........., maar niet getreurd, we kregen een nieuw rolletje en een tegoedbon voor het ontwikkelen van een rolletje! Jippie......... "No worries"......... Verder hebben we nog een een waterski show in Darling Harbour gezien, hebben we (de eerste) haaien bekeken in het Sydney Aquarium en probeerden velen hun witte kleurtje kwijt te raken op Manly Beach. Het toeval wilde dat in de periode dat wij daar zaten, er 4 avonden lang een modern toneelstuk over de Titanic opgevoerd werd. Gratis! Bij het Oprah House. Nou, da's nog eens cultureel bezig zijn of niet? Na de culturele dosis zijn we met een groepje van 4 naar Circular Quay gegaan en hebben we een 4 liter "karton" wijn opengetrokken. En voordat we het wisten zat er een ECHTE aboriginal met ons wat te drinken. Deze vrouw vond zichzelf geen alcoholist, maar een sociale drinker. Tuurlijk met twee six-packs onder je arm over straat hobbelen, da's best sociaal. Op zich best een aardig vrouwtje, maar aardig in de war, niet echt een No Worries type.
Voor Sydney kan je volgens mij best twee weken (of langer) uittrekken, hoewel sommige mensen het na een dag al gezien hebben. Sydney is in ieder geval geen rustige stad. Ik wil nog wel een paar dagen terug in ieder geval.
Na drie dagen Sydney op de Keans Coach naar Tamworth gestapt met Simone en Cor. De vierde man had helaas zijn arm uit de kom. In Tamworth stond Simon, een echte wereldreiziger die op Echo Hills was blijven hangen, ons op te wachten om ons, na een biertje gedronken te hebben met de staff en deelnemers die er al waren, naar Echo Hills Station te rijden. Op Echo Hills zijn ons de basisbeginselen van paardrijden ( "Stand in your saddle" bij bergje op e.d.), lassowerpen (roping), zwepen (?) (Whipping), het drijven (musteren) , werken met schapen en castreren van jonge rammen bijgebracht. Ook de technieken voor het maken van een hek (van het stokkies-met-ijzerdraad-ertussen type) zijn niet overgeslagen. Het was een weekje van aktief bezig zijn afgewisseld met een verfrissende duik in het zwembad(je) en gezellige avonden. De gezelligste was de avond in de Outback Pub. Een schuur in the middle of nowhere, bring your own (BYO) beer en de hangmatten binnen je aktieradius na een gezellige avond. In deze "pub" staan twee hele grote warm water ketels waar we met de hele Jackeroo en Jilleroo familie in hebben zitten pilsen (MET een L en een S dus hè). Knus hoor! Top sfeertje!
Aan het einde van de week vertrokken de meesten weer. De hele groep is zo ongeveer me naar Tamworth meegereden om ons weg te brengen, maar zij vertrokken om een uur of twee weer. Samen met Pat en Clare (Ireland) heb ik de tijd zitten doden in een kroeg in Tamworth. De bus van Pat en Clare ging om 12 uur 's nachts en mijn bus ging pas de volgende ochtend om 10:00. Vanuit de kroeg een pizaatje gebeld en heel gezellig zitten bieren, en dan juist als je er niet op gerekend hebt, stapt er een lokale reporter de kroeg binnen. "Hé, toeristen! Waar komen jullie vandaan?" Flits! Foto. En twee weken later sta je dan, half kachel, met je bezopen kop op de Social Pages van de Northern Leader. Ach ja, je wilt in Down Under wat unieke ervaringen opdoen. Of ik de krant met goed fatsoen aan vrienden en kennissen kan laten zien, daar ben ik eigenlijk nog steeds niet helemaal uit, maar ik gooi hem toch maar niet weg.
Met meer dan de gewone moeite uiteindelijk mijn hostel weer gevonden, waar we 's ochtends mijn bagage hadden gedropt. Zelfs nog bij de "pigs" (politie) wezen vragen waar het hostel zat. Bleek dat'ie schuin tegenover de pub zat waar ik de 10 uur voordat ik Pat en Clare naar de coach terminal had gebracht, had gezeten. Ja, in je eigen dorp zet je'm gewoon op de automatische piloot, maar hier heb je bij het minste of geringste gelijk alweer een enorm handicap.
De volgende ochtend bij het ontbijt kwam ik Francine en Wendy, ook van de AI groep, tegen. Ze zouden ook een weekje gaan Echo Hillen. Na het ontbijt op de bus naar Sydney gestapt, weer zes uur lang tegen een weinig veranderend landschap aankijken. Ik weet het, het klinkt negatief, maar zes uur kan heel lang zijn om tegen hetzelfde aan te kijken.........
Terug naar boven