Make your own free website on Tripod.com
Februari
Het gerucht ging dat er in Melbourne waanzinnig veel werk was. Tenminste..................... volgens Harry, die net terug kwam van de Melbourne Open. Ja, en als je dan toch op een Work & Holiday Visum het land binnengekomen bent en niet een paar ton hebt meegebracht, zoals ik, ja, dan moet je toch een keer gaan werken. Afijn, busje geboekt. Lekker goedkoop, Firefly. En Melbourne "Here I come!" Bij het opstappen kwam ik Martina en Angelique (AI groep) weer tegen. Ze zouden ook naar Melbourne gaan. Het was een reis van 12 uur ..............en dan die $#@stoeltjes..................Die leken wel ontworpen voor hele kleine mensjes (kabouters). Toen ik in Melbourne aan kwam, was ik dan ook zo verstijfd dat ik binnen 6 uur een major spier in mijn rug verrekt had.
De volgende dag ben ik voor de zekerheid maar even naar het ziekenhuis gegaan, daar kwam ik gelijk in aanraking met het fenomeen MediCare kaart. Blij dat ik het gehaald had kwam ik in de kliniek aan. Eerst stapte ik nog het verkeerde gebouw binnen, maar nu kon de dokter niet ver meer zijn........ Vraagt de receptioniste: "Do you have a MediCare Card?" Nou die had ik dus niet, maar ik wist dat ik goed verzekerd was, en liet mijn verzekeringsbewijs zien. "Payment on the spot" enzo. Ja, da's allemaal leuk en aardig, zegt dat vrouwtje, maar dat gaat je $50 kosten, sir. U kunt het dan zelf met uw verzekering regelen. Ik denk nog: "Wat moet ik me dan bij payment on the spot voor stellen?" Wel vroeg ze nog:"Where are you from?" "Holland", zeg ik. Oh, da's dan jammer voor je want Australië heeft een verdrag met GB, Nieuw Zeeland, Malta, Italië, Zweden en "the Netherlands" waardoor je zo, kostenloos, geholpen had kunnen worden. Nouja dat kon ze ook niet weten dat zo'n klein landje maarliefst 2 verschillende namen had....... Maargoed, om deze service te kunnen genieten, moest ik we eerst een MediCare Card hebben. Die kon ik halen in Bourke Street. Weer een kwartier lopen, ALS ik wist waar die zat. Het duurde wat langer, want de locals die er rond liepen deden daar blijkbaar niet elke dag hun MediCare zaken. Afijn, een uur of wat later was ik kostenloos geholpen en was professioneel geconstateerd dat het slechts een verrekte spier was. Door mijn hoofd speelde de gedachte: "Hoe moet je dit in vredesnaam allemaal regelen als je bijvoorbeeld je been breekt......"
Gelukkig had ik nog een adresje in Melbourne (Nunawading) waar ik kon verblijven, want de bedden in de hostels zijn aan de korte kant en liggen niet allemaal even lekker. Na een dag of zes was ik weer aardig opgeknapt en zocht ik m'n mates weer op in de city. Renée was samen met Kitty naar Shepparton gegaan om fruit te plukken. Aan haar verhalen te horen groeien daar de kleinste peertjes ter wereld, en ze gaan per kissie (Bins van ongeveer 1 kuub leverde $22 op). Op een goede dag pak je 4 bins en ben je helemaal kapot. Niet helemaal het werk waar je echt wijzer van wordt. Vooral ook heel veel vliegen en bizar slechte sanitaire voorzieningen.
Martin was inmiddels ook weer van zijn tijdelijke adresje teruggekeerd en met zijn drieën zijn we opzoek gegaan naar werk. Het vinden van het CES (Commonwealth Employment Service), tegenwoordig Centrelink genaamd, was nog een hele opgave. Maar eenmaal gevonden lag de computer gevuld met banen aan onze voeten. Helaas waren de meeste baantjes niet geschikt voor ons, maar er werd een klusjesman gevraagd. 't Is helaas niet doorgegaan, on going position, ja, daar kan je als backpacker weinig aan doen. Voor het baantje als magazijnmedewerker kon ik nog wel bellen als ik na een tijdje nog geen werk had gevonden. Maarja, wat is een tijdje he? Eerst maar wat andere dinge proberen. Na een dag collecteren, wat op zich niet het slechtste werk is, zijn we net zoals velen voor ons maar voor het marketing bedrijfje Kobra gaan werken.
We hebben die week een rondje op de City Circle gemaakt, een gratis trammetje dat rondrijdt om het centrum van Melbourne en we hebben de Rialto Tower bezocht. Het hoogste gebouw van het zuidelijk halfrond wist Martin te vertellen. 's Avonds waren we meestal te vinden in de kroeg onder het Exford Hotel. Happy Hour van 8 tot 9. $3.90 voor een pot Southern Clipper, een gerstenat dat zich volgens velen geen bier mag noemen, maar na een tijdje drink je (bijna) alles. De botanische tuin, de "South Bank" en het strand St. Kilda Beach, op de hetere dagen, werden ook opgezocht. De botanische tuin hier is echt waanzinnig mooi. Zo tussen het werk zoeken en relaxen door mailden we af en toe eens wat in de State Library en wie loopt mij daar tegen het lijf? Remco Stok! Irene kon dan niet ook niet ver zijn. Wat een toeval. Remco en Irene zijn die week bij ons op de kamer komen ingetrokken. Op vrijdag de 13e was er een geval van een overdosis heroïne bij ons in het hotel. Later hoorden we dat het net niet fataal was geweest.
Kobra is een bedrijfje waar de werknemers op commissiebasis werken. Het deed nogal amerikaans aan, strategy zus policy zo, positieve instelling en we wilden vandaag eigenlijk maar 2 mensen aannemen, maar je teamleider heeft een goed woordje voor je gedaan en JIJ hebt helemaal de juiste instelling:"WELKOM BIJ DE CLUB!!!". (Totaal aangenomen die dag 4 mensen.......lekker geloofwaardig.)
De eerste dag (zaterdag 21/2) werd ik meegenomen door Rob, een jonge kerel met heeeeele korte armpjes en twee vingers per "hand". Als ik de rest van de (enorm fanatieke) teamleiders zag was dit volgens mij wel de beste teamleider. Op mijn obs day (observation day) had ik gelijk alweer chance met een van de buurtbewoners. Helaas was het er een van het zelfde geslacht, met een halsband........fijn hoor, we moesten 3 keer langs zijn huis. Hij zal de dag van zijn leven wel gehad hebben. Ahum.
Vrijdag 27/2 ben ik weer op pad geweest voor de firma OneTel om hun service te promoten. Tien mensen heb ik genoteerd voor het gebruik van de service. Mijn record tot nu toe. (100 Aus dollar). Het leuke van dit werk is dat je nog eens wat mee maakt.
Een groot gedeelte van de wijk waarin ik moest werken bestond uit grote bedrijven. Daar viel dus weinig te halen omdat als ze naar het buitenland bellen, ze vaak al betere kontrakten hebben afgesloten, maar......in het bedrijvenpark zag ik dus drie huizen staan en onder het motto beter wat dan niks belde ik bij het eerste huis aan.
En wie doet er open..... een vrouw in een of ander stoeipakje van leer en netkousen. Dus ik vraag haar:"Bel je weleens interstate of internationaal?" Nou dat deed ze dus niet. Ik had op de een of andere manier sterk het vermoeden dat zij vaker gebeld werd. Afijn ik verder. Twee huizen verder stond ik bij een huis met de ingang aan de achterkant en een ruime parkeergelegenheid (voor de grote van het huis). Bovendien waren alle ramen dicht getimmerd. De business hours waren van 10 am tot 2 AM (!!!). Ook stond er een sticker op de deur waarop stond "We accept all major credit cards" en ook hier deed weer een hele "lieve" mevrouw open. (Hoerenmadame type). Zoals ik al zei, je maakt nog eens wat mee. Helaas hebben ze allebei niet getekend, maargoed.....
Renée werd op de 27e 22, dus tijd voor taart! 't Is wel een beetje improviseren.....
Omdat de beste tijd om te werken van 15:30 (mensen thuis) tot 19:30 (the law) was, doodden we de tijd met schaken en Daytona, een racespelletje. Wat schaken betreft, op zaterdag staat de Melbourne Street Chess Club op de South bank aan de Yarra River en op zondag kan je een potje doen op Swanston Street (Bij lt Collins St). Hier is zelfs de stoep aangepast aan het schaakspel. Er wordt dan o.a. gespeeld op een schaakbord van ongeveer 2.5 bij 2.5 meter. Erg leuk. Ook in de "Pancake Parlour" waren Remco en ik regelmatig te vinden. Hier stond een schaakbord dat ook wat groter was dan het gebruikelijke formaat.
Elke dinsdag is het voor-$5.00-naar-de-film-dag in Down Under. Deze maand heb ik Titanic, As good as it gets en Copland gezien. Uit een telefooncel heb ik nog $5.60 geklopt en iemand had een telefoonkaart in een telefoon laten zitten. Hij zat behoorlijk vast, maar met een beetje geduld kreeg ik hem eruit. Stond nog $8.00 op!
Terug naar boven